Tentoonstelling van Nathalie Harvey Van 19 november tot vrijdag 15 januari 2010 Lot 10 verwelkomt Nathalie Harvey met haar tentoonstelling "J'adore votre nombril!".

Foto's

Programma

Schilderkunst is volgens Picasso een nooit aflatende strijd om zichzelf te overstijgen. Als een toreador moet de kunstenaar afdalen in de arena om er het gevecht met de symbolische of reële stier aan te gaan. Met haar nieuwe tentoonstelling “J’adore votre nombril!” trekt Nathalie Harvey de lijn door van deze compromisloze opvatting over de kunst, waar het gaat om een onophoudelijk gevecht met zichzelf onbarmhartige om uiting te geven aan de realiteit met al haar brute kracht, maar vooral in al haar schoonheid. .

Nathalie Harvey is geen theoretica, en dat is maar goed ook. Bij haar vinden wij de echte kracht van schilderkunst terug, dit mysterie van het voorstellen, dat onze zintuigen maar tevens ons intellect aanspreekt. Haar lichaam is aanwezig, naakt, tastbaar en in talloze vormen. De wijd open monden doen in al hun dierlijkheid terugdenken aan Francis Bacon. En dan die ogen, die waarachtig de spiegel zijn van de ziel. “La nageuse” kijkt u recht in de ogen. Het badpak (een zwembroekje op andere werken) is reëler dan de andere ledematen. “Alles wat er is maar wat ik niet zie,” zegt de kunstenares. Het doek wordt fantasmagorisch. Hier worden wij geconfronteerd met de zoektocht van de kunstenares: haar identiteit vastleggen door zichzelf in scene te zetten, in een bepaalde situatie, in gevaar te brengen.

“Het Ik is hatelijk”, zei Blaise Pascal. De filosoof wist niet dat hij zo een doorbraak forceerde voor de kunstenaars die voor zichzelf een subjectiviteit opeisen die de kern is van de Moderniteit. De haat tegenover het eigen kleine ik, de eigen beperkingen kan de motor zijn om het redelijke, het rationele (alles wat Nathalie Harvey verafschuwt) te overstijgen. Haar doeken zijn beladen met een onloochenbare kracht: de kracht om risico’s te nemen. De kunstenares put haar inspiratie uit het instinctieve, het lichamelijke en de kwellingen van haar eigen ik…met het risico er zelf gek van te worden. Haar ik wordt dan ook een spel, een spel met maskers, ganzenbord, met schizofrenie als waarschuwing en het zichzelf als horizon overstijgen. In de serie “Tueuses” ensceneert zij een confrontatie met zichzelf als de heldin in een film van Tarantino. Het strakke vlak van de eerste zelfportretten wordt nu opengetrokken naar het gehele lichaam, in een tegelijk aanvallende en verdedigende positie. De schouders zitten los van het lichaam, zijn opgetokken tot aan de oren. De kleuren weerspiegelen deze strijd, waarin het blauw de plaats moet ruimen voor schreeuwerig rood, om daarna weer de overhand te halen in smaragdgroen. “Het meisje op het doek, dat me aankeek, werd te geweldig in het andere ik buiten mijn atelier. Ik moest haar doden.”. De kunst als loutering, dat zijn geen loze woorden. Zoals wij weten, is Nathalie er bijna aan ten onder gegaan.

In “Auto-sauteuse” springt een vrouw met oranje gezicht en wijd open mond boven op een andere vrouw, zijzelf – een uitgebluste, discrete vrouw met timide glimlach. In termen van psychoanalyse zouden wij kunnen zeggen dat het superego het ego overstijgt. Wij moeten het echter elders gaan zoeken. Het zit in het diepste van de vrouwelijkheid waarvoor de kunstnares zich interesseert. Die van de serie "Mona Lisa’s"; versie pop-trash: wij moeten ons gewon laten overweldigen door haar glimlach in de stijl van Charlie Brown. Of door haar “femmes légères” zoals de heldin die met haar cape op de muur loopt, haar haren in de wind en met gebalde vuisten. Andere variatie op het doek “Rien”: de kunstenares schildert zichzelf op de rug gezien en speurt waarschijnlijk de horizon af. Zij wordt omhuld door een zachte turkooisblauwe kleur. Wij kunnen haar ogen niet zien, alleen de rook van een sigaret die omhoog kringelt als een stukje van Miles Davis, een improvisatie. "Ik ben een ander, zei Rimbaud. Ik werk om ziende te worden. Het lijden is enorm, maar men moet sterk zijn, men moet als dichter geboren zijn, en ik heb mezelf als dichter herkend.” Nathalie Harvey heeft zichzelf als kunstschilder herkend en aanvaard.